ఓ! కోయిలమ్మా..

 

ఓ! కోయిలమ్మా..

పరవశించి పాడుతున్న

ఓ! కోయిలమ్మా..

శిశిరం పోయి

వసంతమే వచ్చిందా?

మనసులోని భారమే జారిపోయి

మనశ్శాంతి నిచ్చిందా ?

అంటే...

ఎన్ని హొయలు పోతుందో కోయిలమ్మ?

నేను మనిషిని కాదయ్యా

సమతుల్యతను కోల్పోడానికి

అసమానతలకు లొంగిపోడానికి

ఆశ జీవినే నేను

నిన్నటిలానే నిలిచిపోను

ఎండి రాలిన చోటే మళ్ళీ

పుట్టే ఉపిరినే నేను

అందరి కోసమే నా పాట

అందరి క్షేమమే నా కాంక్ష

అన్నంతగా నమ్మే రూపం నేను

యుద్ధ శబ్దంలో నలిగిపోతున్న

గుండె శబ్దంలో ప్రేమను దాచుకున్న

తీపిలోని తృప్తినే మాటలకు అందించి

చేదు చేసిన గాయాన్ని మరిచిపోతున్న

వగరు లాంటి కొత్త సవాళ్ళను స్వాగతించి

ఓర్పుతో దారుల్ని వెతుకుంటున్న

మన దీపమే అని ముద్దాడితే

మూతి కాల్చకుండా ఉంటుందా?

అర్ధం లేని ఆవేశాలకు ఊగిపోకుండా

నేర్పుగా అదుపు చేసుకుంటున్న

వెటకారం ఎక్కువే కానీ మమకారంతో

జ్ఞాపకాలను దాచుకుంటున్న

సమతుల్యతనే కలిగి అందంగా

బంధాలను అల్లుకుంటున్న

నేనంటూ ఉంటే !

రేపటి ప్రశ్నకు

సమాధానమేనని నమ్ముతున్న !

అది నిజమని చెప్పే ఉగాది

వచ్చిందనే పాట పాడుతున్న

అందరికి ఆనందంగా వినిపిస్తున్న

నేను మనిషిని కాదయ్యా

సమతుల్యతను కోల్పోడానికి

అసమానతలకు లొంగిపోడానికి !